پیروزی محمد خاتمی در دوم خرداد 76 شروعی بود برای پرونده ی دولتی که بعدها دولت اصلاحات خوانده شد. ورود سید محمد خاتمی به انتخابات هفتمین دوره ریاست جمهوری بدون آنکه به قصد پیروزی باشد، برای طرح علنی خواسته ها و شاید اعلام حضور  قاطع طیف موسوم به چپ بود. مجمع روحانیون مبارز و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که عمده گروه های چپ در ساختار سیاسی کشور را تشکیل می دادند، پس از درگذشت آیت الله خمینی، از صحنه سیاسی کشور کنار گذاشته شدند و تنها ابزار اعلام حضورشان روزنامه ی «سلام» بود. روزنامه ای که اگرچه متعلق به گروهی از حامیان نظام بود، اما به انتقاد از دولت سازندگی و نهادهای حکومتی می پرداخت. «سلام» نخستین رسانه ای بود که پیش از دوم خرداد 76 در نیم صفحه ی نخست خود عکسی از سید محمد خاتمی، وزیر مستعفی فرهنگ و ارشاد اسلامی دولت سازندگی متتشر و رسما نامزدی وی را به نمایندگی از جناح چپ ایران مطرح کرد.

انخابات دوم خرداد 76 در حالی برگزار شد که باور عمومی حکایت از پیروزی علی اکبر ناطق نوری ، رقیب انتخاباتی وی  داشت. هم او که سکان رهبری مجلس محافظه کار پنجم را به دست داشت. باور پیروزی او که متعلق به جناح حاکم بود آنقدر زیاد بود که حتی نام وی در صدر فهرست نامزدهای انتخاباتی – که می بایست بر اساس ترتیب حروف الفبا باشد- در شعب اخذ رای نوشته شده بود. اما نتیجه انتخابات که روز شنبه سوم خرداد 76 از بخش خبری ساعت 14 صدا و سیما اعلام شد، حکایت از پیروزی قاطع محمد خاتمی داشت. بدین ترتیب دوم خرداد 76 تبدیل به حماسه ای مردمی شد که سید محمد خاتمی با بیش از بیست میلیون رایی، توانست اکثیریت قاطع آرای مردم را به دست آورد و رئیس دولت جمهوری اسلام ایران شود. گروه های مدافع محمد خاتمی پس از این انتخابات به گروه های دوم خرداد و سپس اصلاحات معروف شدند.

—–ادامه دارد